26 lipca w Storożyńcu w Parafii Świętej Anny obchodziliśmy Odpust Parafialny. Uroczyste poświęcenie kościoła odbyło się 26 lipca 1905 roku, podczas obchodów święta. W tym roku to 120 rocznica od dnia poświęcenia.Rozdzielić z nami to swięto przybyło wielu gości. Przyjechałi księża z calego dekanatu bukowińskiego, a nawet diecezji. Uroczystą Mszą świętą odprawił ksiądz Jan Czop.
Kościół św. Anny w Storożyńcu to świątynia rzymskokatolicka wzniesiona w stylu neogotyckim. Została wzniesiona w latach 1853–1857, a rozbudowana w 1880 roku. Znajduje się przy ulicy Tarasa Szewczenki 30.
Widocznym elementem kościoła jest wysoka dzwonnica z zegarem. W czasach sowieckich kościół był zamknięty, ale w 1990 roku został zwrócony społeczności katolickiej.
Z historji wiadomo, że w 1794 roku w Storożyncu wybudowano drewnianą kapliczkę. Od lat 20. do 30. XIX wieku do parafii w Krasnej należeli miejscowi katolicy obrządku łacińskiego, których liczba w połowie tego stulecia wynosiła około dwustu i pół setki. Wtedy właśnie w mieście pojawiła się kolejna drewniana kapliczka.
Budowę kościoła w Storożyńcu rozpoczęto w 1853 roku z funduszy miejscowego właściciela Georgija Flondora, a ukończono w 1857 roku dzięki staraniom i ofiarom kraśnieńskiego opata, ojca Ignacego Barty i wiernych, konsekrując go pod wezwaniem św. Anny.
Pierwsza wzmianka o parafii pochodzi z połowy XIX wieku. W latach 1853-1857 z fundacji Jerzego Flondora wybudowano kaplicę, której budowę dokończono kosztem parafian i ks. Ignacego Barty.
W 1864 roku założono osobną księgę parafialną. W latach 1869–1885 funkcję kapelana sprawowali naprzemiennie ks. Jerzy Grocholski, ks. Ireneusz Mokrzycki, ks. Michał Piotrowski i ks. Franciszek Lits. 26 listopada 1885 roku kapelanem został mianowany ks. Andrzej Ptasiński, który w 1888 roku został proboszczem parafii w Storożyńcu i pełnił tę funkcję do 1922 roku.
Za jego czasów, z pomocą księdza Józefa Krzyżanowskiego, wybudowano murowany kościół, który stoi do dziś. Neogotyckie sanktuarium było gotowe w 1904 roku. Jego uroczysta konsekracja odbyła się 26 lipca 1905 roku, podczas uroczystości świątecznych.
Parafia funkcjonowała do końca II wojny światowej pod przewodnictwem kanonika Józefa Krzyżanowskiego i kanonika Ignacego Kukli, którzy wyjechali z ostatnią grupą Polaków po wojnie. Po II wojnie światowej sanktuarium pozostawało nieczynne przez 40 lat.
Parafię raz w miesiącu obsługiwali księża z Czerniowiec, opat ks. Franciszek Krajewski i wikariusz ks. Józef Jędrzejewski. W 1962 roku kościół został odebrany parafianom.
W marcu 1990 roku kościół zwrócono wiernym. Pierwsza Msza Święta, podczas której dokonano ponownego poświęcenia kościoła, odbyła się 27 marca 1990 roku.
Nabożeństwu przewodniczył o. Wiktor Antoniuk, który przybył do Czerniowiec dwa lata wcześniej. Ks. Franciszek Krajewski również pełnił posługę, choć był ciężko chory. W czerwcu proboszczem parafii św. Anny został o. Anatolij Szpak. W tym samym roku pracę duszpasterską rozpoczęły Siostry Urszulanki Serca Jezusa Konającego.
W tym samym czasie do duszpasterstwa w Czerniowcach dołączył o. Stanisław Irysik SM z Prowincji Polskiej Zgromadzenia Księży Misjonarzy św. Wincentego a Paulo.
W lipcu 1993 roku, za zgodą metropolity lwowskiego, arcybiskupa Mariana Jaworskiego, ówczesny wizytator prowincji polskiej, o. Stanisław Wypykh SM, założył Dom Zgromadzenia Misjonarzy.
Parafia św. Anny należy do dekanatu Czerniowieckiego archidiecezji lwowskiej. Od 1994 roku w parafiach pracują Siostry Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo z prowincji krakowskiej.
