Część 1, Część 2

       Tablic upamiętniających związanych z Czerniowcami pochodzeniem, zamieszkałych tam przez dłuższy lub krótszy okres czasu osób, które swoją działalnością to miasto rozsławili, decydowały o losach Bukowiny, narodów i państw, jest oczywiście więcej. Właściwie w centrum miasta nie ma ulicy, przy której taka tablica by nie wisiała. Kiedy nie dotyczą one Ukraińców (poza wspomnianym Kochanowskim), są dwu lub trójjęzyczne. Jednym z tych języków jest oczywiście ukraiński, poza tym język narodowości bohatera a trzecim językiem jest- gdy zachodzi taka potrzeba- język fundatorów, o ile jest inny od dwóch pierwszych.

Część 1, Część 3

Z drugiej strony można było zauważyć, że słowiańskie, romańskie, madziarskie i orientalne elity miasta i regionu kierowały się najwyraźniej specyficznym poczuciem mieszanki pragmatyzmu i jednocześnie prodynastycznego i proaustriackiego lojalizmu czy patriotyzmu, akceptując, uznając i doceniając przodujące znaczenie języka niemieckiego w  regionie. Można też powiedzieć, że uzyskanie przez język rumuński i ukraiński  pozycji tzw. języków krajowych w prowincji a przez język polski tzw. języka miasta w Czerniowcach, uczestniczący w życiu publicznym obywatele uznawali za wystarczające, ceniąc sobie życie między Wschodem a Zachodem Europy, ale ze świadomością i dumą z przynależności do tej pierwszej sfery.

Część 2, Część 3

„Kto przemierza to miasto, temu przesuwają się przed oczami tak osobliwie rozmaite, tak nadzwyczajne barwne obrazy, że zdumiewając się co chwila, musi zadawać sobie pytanie, czy spaceruje po wciąż tym samym mieście. Wschód i Zachód, Północ i Południe: wszystkie możliwe odcienie kultury łączą się tu ze sobą. Dorożka czerniowieckiego fiakra może stać się dla nas czarodziejskim płaszczem Fausta, na naszych oczach wyczarowującym w ciągu niewielu godzin obrazy, które wszędzie indziej są od siebie nieskończenie odległe, oddalone w przestrzeni i czasie.

 ПРОБЛЕМА ЖИТТЄДІЯЛЬНОСТІ громадських організацій національних громад в Україні набула надзвичайної актуальності у зв’язку з початком широкомасштабної російської агресії. Особливої ваги вона набула на Західній Україні, де діють чисельні румунські, угорські, єврейські, німецькі, польські та й українські товариства, які проводили і намагаються надалі проводити багатопланову освітньо-культурологічну роботу. Напевне перед деяким науковцями, політиками постали питання, яку позицію в умовах війни займуть мад’яри, поляки, румуни в місцях їх компактного проживання. Дійсність спростувала побоювання у можливому сепаратизмі з їхнього боку.