11 maja nadeszła smutna wiadomość, że po długiej chorobie przestało bić serce słynnego bandurzysty, Zasłużonego Artysty Ukrainy, laureata Nagrody Literackiej i Artystycznej im. Sydora Worobkewycza WASYLA PYNDYKA.

Pochodzący z Kijowa, absolwent Studia Aktorskiego Ministerstwa Kultury przy Państwowej Orkiestrze Bandurzystów Ukraińskiej SRR i Szkole Muzycznej w Równem, Pan Wasyl całe swoje świadome życie twórcze poświęcił Bukowinie. Prowadził zespół bandurzystów Uniwersytetu Czerniowieckiego, a później był solistą-bandurzystą Bukowińskiego Zespołu Pieśni i Tańca.

Koncertując nie tylko na Bukowinie, ale prawie we wszystkich krajach Europy, Pan Pyndyk, poważnie zaangażowany w twórczość, został autorem prawie 50 ballad, pieśni i dum. W jego repertuarze znalazły się dzieła Sydora Worobkewycza: „Nad Prutem na łące", „W obcej krainie", „Zagraj mi, stary Cyganie", „Droga bukowińska". Wasyl Pyndyk był aktywnym popularyzatorem twórczości Tarasa Szewczenki i Jurija Fedkowycza, śpiewał też po polsku.

Polonia bukowińska, Zarząd Główny oraz członkowie Towarzystwa Kultury Polskiej im. A. Mickiewicza, pogrążeni w smutku, łączą się w żałobie z Panią Wiceprezes Zarządu ds. kultury, kierownikiem artystycznym Amatorskiego Zespołu Folklorystycznego „Echo Prutu" Lilią Pyndyk z powodu ciężkiej straty – śmierci Jej Ojca Wasyla PYNDYKA, który był zawsze mile widzianym gościem na wielu imprezach Towarzystwa, oraz składają szczere kondolencje Pani Lilii, rodzinie i bliskim zmarłego.

Wieczny odpoczynek racz Mu dać Panie.

 Helena SZCZYRA to pseudonim literacki Oleny DYKIEJ.

Olena urodziła się w mieście Nowoselica w rodzinie, która  emigrowała z Polski podczas II wojny światowej. Obecnie mieszka i pracuje w Czerniowcach. Jest absolwentką Wydziału Filozoficznego Kijowskiego Uniwersytetu Narodowego im Tarasa Szewczenki. Posiada stopień naukowy doktora filozofii. Pracuje jako dyrektor Małej Akademii Nauk Bukowiny ds. studentów.

„Nie ma nic piękniejszego, jak troszczyć się o dobro swego bliźniego;

 jest to największe i najbardziej błogosławione dzieło,

większe, niż budowla katedralna.

Katedry i kościoły zawalą się kiedyś,

ale dusza ludzka będzie trwać wiecznie”.

Bł. Ks. Adolph Kolping

Adolph Kolping urodził się 8 grudnia 1813 roku w niemieckim miasteczku Kerpen koło Kolonii. Pochodził z ubogiej, wielodzietnej rodziny. Po ukończeniu szkoły podstawowej chciał kontynuować naukę, co jednak nie było możliwe z powodu trudnej sytuacji materialnej. W wieku 13 lat rozpoczął pracę w zakładzie szewskim, początkowo jako uczeń, a później wykwalifikowany pracownik. Pracując przez 10 lat jako szewc, cały czas marzył o tym, by zostać księdzem. To marzenie udało mu się zrealizować dzięki pomocy życzliwych ludzi. Dzięki ich finansowemu wsparciu ukończył szkołę średnią, odbył studia teologiczne i 13 kwietnia 1845 r. przyjął święcenia kapłańskie.

Był zwykłym chłopem pochodzącym z dużej rodziny: miał jeszcze czterech braci. A cała piątka była silna i miała charakter. Charakter ten szczególnie wyraźnie ujawniał się w młodości, kiedy na wsi obchodzono odpust.  Wieś była duża, więc i chłopców w niej mieszkało dużo. Jak się napijali,  zaczynali rywalizować, kto ma w rękach większą silę. Dlatego zderzenie trochę pijanych chłopaków stało się już niemal tradycją. Wszyscy młodsi Kicakowie tworzyli wówczas krąg i mogli walczyć z prawie połową wioski. Zwyciężali! Ale, jak później opowiadali mojej matce, pojawiała się jej babcia, czyli matka tych chłopców, z małą różdżką w rękach i oni wszyscy, spuszczając głowy, posłusznie szli za nią do domu. Ponieważ szacunek do matki przeważał nad własnymi ambicjami.